Η οδύσσεια μιας Ελληνίδας λεσβίας

Μπορεί να ακούγεται ολίγον τραγικός ο τίτλος, αλλά λίγο ως πολύ έχω την εντύπωση ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι η ζωή μίας μέσης λεσβίας στη χώρα μας.Μπορεί η ζωή ενός ομοφυλόφιλου στην Ελλάδα να μην είναι ιδιαίτερα εύκολη, αλλά νομίζω πως να είσαι ομοφυλόφιλη είναι ακόμη πιο δύσκολο.

Αρχικά υποθέτω πως είναι αρκετά δυσκολότερο να το συνειδητοποιήσεις. Ενώ είναι αρκετά εύκολο να συναντήσουμε ομοφυλόφιλο άνδρα στο δρόμο, στην τηλεόραση, να ακούσουμε να τον κράζουν οι δικοί μας κ.ο.κ. δεν είναι αρκετά σύνηθες να συναντάς λεσβία. Ασχέτως αν τα πρότυπα είναι τα κατάλληλα, ομοφυλόφιλοι μπορούν ευκολότερα να ταυτιστούν με κάποια από τα άτομα που έχουν συναντήσει. Οι λεσβίες όμως δεν έχουν αυτό το προτέρημα. 

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε ακόμη περισσότερες καταπιεσμένες λεσβίες. Αρκεί να αναφέρω πως τρεις κοπέλες που είχα την εντύπωση ότι ήταν λεσβίες, και για να σας πω την αλήθεια είχε ακουστεί πως τις είχαν πιάσει σε ερωτικές περιπτύξεις μεταξύ τους,  (το τι κουτσομπολιό δίνει και παίρνει στις μικρές πόλεις, δε λέγεται!) βρέθηκαν σύντομα οι δύο αρραβωνιασμένες και η μία λογοδοσμένη. Εντάξει δηλαδή. Τα κατάφεραν οι γονείς τους. Έβγαλαν τη ρετσινιά από πάνω τους, τις παντρολόγισαν γρήγορα-γρήγορα για να ξεπλύνουν την ντροπή. 

Όχι πως αυτά δε γίνονται και με gay άντρες. Απλά έχω την εντύπωση πως στο ελληνικό περιβάλλον, όσο gay-unfriendly και να είναι, τουλάχιστον σε μας δίνει περισσότερες ευκαιρίες για συνειδητοποίηση, περισσότερες δυνατότητες για απελευθέρωση, περισσότερα πρότυπα για ταύτιση.


ΥΓ: Οι (σχεδόν καθημερινές) αναρτήσεις θα σταματήσουν για ένα δεκαήμερο περίπου.

Το κάπνισμα είναι μαγκιά

Ο «ελληνοκεντρισμός» που χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μας γενικότερα, αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην υπόθεση τσιγάρο. Οι ιδιαιτερότητες που θεωρούμε ότι έχουμε σαν λαός και ο ατομισμός που χαρακτηρίζει την δημόσια στάση στα πράγματα, ερεθίζει ,σαν τον καπνό, τους «επαναστατικούς νευρώνες» και μας σπρώχνουν να αποδείξουμε ότι στην Ελλάδα ξέρουμε να αντιστεκόμαστε, όταν ξεβολευόμαστε. Είναι καιρός τώρα στην Ελλάδα που περικόπτονται τα πάντα, να μας κόψουν και την προσωπική απόδραση από τα προβλήματα; Να χάσουμε την εθνική μας «μαγκιά» και την «ερωτική ελκυστικότητα»; Στις ταινίες, όταν ο Τζουντ Λο ανάβει το τσιγάρο και κοιτάει το ποτήρι του με το ουίσκι στο μπαρ, πάντα τον πλησιάζει μια γυναίκα έτοιμη να του δοθεί. Στο κάτω-κάτω δε θα μας επιβάλλουν οι «άλλοι», οι ανέραστοι Βορειοευρωπαίοι πώς θα αυτοκαταστραφούμε. Ο Ζορμπάς ήταν Έλληνας!

Η συνέχεια του άρθρου εδώ.

Mητέρες με gay γιους.

Πολλές φορές στις αναρτήσεις μου αναφέρω τους ομοφοβικούς γονείς μου και κυρίως τη μητέρα μου. Λόγω αυτού δεν είναι λίγες οι φορές που επισκέπτονται το blog άτομα που ψάχνουν για πληροφορίες για το πως να αντιμετωπίσουν τα ομοφυλόφιλα παιδιά τους. 

Αρχικά μόνο και μόνο που υπάρχουν γονείς που μπαίνουν στον κόπο να το ψάξουν και δεν έχουν ήδη διαολοστείλει τα παιδιά τους είναι ένα πρώτο ενθαρρυντικό βήμα!

Αγαπητή λοιπόν ανώνυμη μητέρα. Έχεις αντιληφθεί ότι ο γιος σου είναι gay (ή αντίστοιχα και η κόρη σου). Όλοι καταλαβαίνουμε πως είναι δύσκολο για έναν γονιό (πόσο μάλλον για έναν Έλληνα γονιό) να συνειδητοποιεί κάτι τέτοιο. Τα όνειρα για ένα γάμο και εγγόνια (στο σημερινό νομικό περιβάλλον της Ελλάδας) απομακρύνονται. Σκέφτεσαι που έκανες λάθος και έγινε το παιδί σου έτσι, φοβάσαι ότι το παιδί σου θα πεθάνει από aids επειδή δεν αποτελείς εξαίρεση από το μέσο Έλληνα και έχεις ταυτίσει την ομοφυλοφιλία με το aids.

Καταρχάς ηρέμησε! Δεν έκανες κανένα λάθος στο πως μεγάλωσες το παιδί σου γιατί πολύ απλά αυτό είναι γενετικά καθορισμένο. Αν όμως το παιδί σου έχει ενηλικιωθεί εδώ και καιρό και παρόλα αυτά δε σου έχει πει τίποτα, ίσως να φταίει η προκατάληψη με την οποία αντιμετωπίζονται οι gay στο σπίτι. Ίσως να φοβάται την απόρριψη σε περίπτωση που αποκαλύψει ποιος πραγματικά είναι. Ίσως να μην του έχεις δώσει να καταλάβει πως η αγάπη σου για αυτό είναι αδιαπραγμάτευτη ασχέτως σεξουαλικού του προσανατολισμού. Σε ότι έχει να κάνει με τον HIV η λύση είναι μία, η προστασία. Δεν έχει σημασία αν είσαι gay ή straight. Μη σου πω καλύτερα να προσέξεις τη straight κόρη σου, που με το που θα κλείσει μήνα με ένα γκόμενο συχνά ξεχνάει και προφυλακτικά και σεξουαλικώς μεταδιδόμενα...

Υπάρχουν πολλοί γονείς που συμπεριφέρονται στα ομοφυλόφιλα παιδιά τους με το σύνδρομο του ναρκομανή. Τα πετάνε έξω από το σπίτι για να στρώσουν. Τι να στρώσουν άνθρωπέ μου. Δεν είναι εθισμένα τα παιδιά, ομοφυλόφιλα είναι. Όπως εσύ δεν αποφάσισες μία ωραία πρωία ότι είσαι ετεροφυλόφιλος, έτσι και το παιδί σου. Με το να το διώξεις, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το χάσεις για πάντα. Αν όντως καταφέρεις να το κάνεις να γυρίσει πίσω straight, τότε μπράβο σου. Μόλις καταδίκασες το παιδί σου σε μία μόνιμη καταπίεση για το υπόλοιπο της ζωής του. Θα προσποιείται πως είναι κάποιος που δεν είναι μόνο και μόνο γιατί επιζητά την επιβεβαίωση των γονέων του, βάζοντας στην άκρη τα θέλω του, τα πιστεύω του ακόμη και τον πραγματικό εαυτό του.

Αν πραγματικά θες να έχεις μία ειλικρινή σχέση με το παιδί σου καλό θα ήταν να το αποδεχθείς έτσι όπως είναι. Γιατί ούτως ή άλλως η ζωή ενός ομοφυλόφιλου παιδιού δεν ήταν εύκολη από μικρή ηλικία και ούτε γίνεται ευκολότερη στη συνέχεια. Αν εσύ θες να την κάνεις δυσκολότερη λόγω των παρωχημένων προκαταλήψεων και στερεότυπων  που υπάρχουν είναι δικαίωμα σου...

ΥΓ: Έχε υπόψιν σου πως στις ΗΠΑ υπάρχει ολόκληρη οργάνωση (PFLAG) από γονείς που όχι μόνο έχουν αποδεχτεί τα ομοφυλόφιλα παιδιά τους, αλλά είναι ακτιβιστές για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.