Το τραγούδι της εβδομάδας

Για αυτή την εβδομάδα, παρότι δελεάστηκα με τη βροχή σχολίων που δέχτηκε ο ΛεΠα την προηγούμενη εβδομάδα, είπα να επιστρέψω στα γνώριμα λημέρια της non-trash μουσικής...

Ένα τραγούδι που από την πρώτη φορά που το άκουσα μου θύμισε λίγο την κατάσταση που επικρατεί σε σχέση με την αξιοκρατία στην Ελλάδα. Μη σας πω ότι ήταν και προφητικό, since "we're going down..."

"Ladies and Gentlemen, I give you One Republic!"



Λίγο οι στίχοι, λίγο η μουσική και λίγο το πολύ όμορφα σκηνοθετημένο κλιπάκι, δε θα ήταν δυνατόν να μην έχω λατρέψει αυτό το τραγούδι...

ΥΓ: Σόρρυ που δεν έχω απαντήσει ακόμη στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης! Ανακάλυψα τη μαγεία της προγραμματισμένης ανάρτησης! ;)

Me myself and I...

Έφτασα αισίως (?) τις εκατό αναρτήσεις σε κάτι περισσότερο από 100 μέρες blogging. 

Σε αυτό το χρονικό διάστημα ανακάλυψα τον εαυτό μου, έβγαλα τα εσώψυχα μου και εσείς πραγματικά με ακούσατε και με βοηθήσατε να δω τα πράγματα από τη σωστή οπτική τους. 

Σε αυτό το χρονικό διάστημα σκέφτηκα τρεις φορές πολύ έντονα να το κλείσω το ρημάδι. 

Η πρώτη ήταν όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το blogging με άλλαζε ως άνθρωπο.  Με φόβιζε το γεγονός ότι ο δρόμος της συμφιλίωσης με το ότι ήμουν gay (που με οδηγούσαν μέρα με τη μέρα οι αναρτήσεις μου) θα ήταν ένας δρόμος χωρίς γυρισμό. Άλλαζα ραγδαία και δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω...

Μέσα σε λίγο παραπάνω από ένα μήνα, από εκεί που ήμουν σχεδόν στη χειρότερη ψυχολογική κατάσταση που έχω βρεθεί ποτέ (για διάφορους λόγους, αλλά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό μου να είναι το κερασάκι στην τούρτα...) και ενώ δεν τολμούσα ούτε στον ίδιο μου το εαυτό να παραδεχτώ πως είμαι gay, έβλεπα πως γρήγορα  είχα συμφιλιωθεί με τον εαυτό μου και δεν αισθανόμουν πλέον ούτε μειονεκτικά ούτε άσχημα για το γεγονός ότι ήμουν gay. Κάπου εκεί ήρθε και η δεύτερη φορά που θέλησα όχι να το κλείσω αυτή τη φορά, αλλά να σταματήσω να γράφω μιας και ο σκοπός για τον οποίο είχα δημιουργήσει το blog είχε μάλλον επιτευχθεί...

Η τρίτη φορά ήταν την τελευταία βδομάδα. Με στεναχώρησαν τόσο κάποια σχόλια που έγιναν, που μου πέρασε για άλλη μία φορά από το μυαλό να το διαγράψω. Ήμουν μάλιστα σε τόσο άσχημη κατάσταση που για πρώτη φορά, παρότι βρισκόμουν μπροστά στον υπολογιστή δεν είχα όρεξη να γράψω το παραμικρό... :P

'Οπως και να έχει πάντοτε επικρατεί η λογική(?) και δεν σταματάω αφού, πέραν του ότι μου γεμίζει κάποιες από τις -αναγκαστικά- πολλές ελεύθερες ώρες μου, μου φτιάχνει (συνήθως) τη διάθεση και με κάνει να αισθάνομαι κάπως παραγωγικός.

ΥΓ1: Όπως τα γράφω αυτά όμως, μαθαίνω πως ο Πανίκας θα παραμείνει περιφερειάρχης μόνο της καρδιάς μας(!) και όχι Κεντρικής Μακεδονίας, λόγω καταδίκης του για παράβαση καθήκοντος! Καλύτερο δώρο δε θα μπορούσα να έχω για τη συμπλήρωση τριψήφιου αριθμού αναρτήσεων...!!!

ΥΓ2: Όλο λέω να βάλω tags στις αναρτήσεις μου και όλο το αφήνω για αργότερα. Ελπίζω να το έχω κάνει πριν συμπληρώσω 200 αναρτήσεις! :P

Μία μάχη για τα αυτονόητα του 20ου αιώνα...

Εδώ και πολύ καιρό (πάνω από μήνα!) ήθελα να κάνω μία ανάρτηση για την Κερατέα, αλλά όλο κάτι συνέβαινε και τελικά δεν την έγραφα. Το θέμα παραμένει δυστυχώς ακόμα επίκαιρο με τις κινητοποιήσεις των κατοίκων οπότε συνεπώς απλά ήρθε λίγο αργότερα...

Οι κάτοικοι λοιπόν της Κερατέας διαμαρτύρονται γιατί στην περιοχή τους έχει χωροθετηθεί ΧΥΤΑ (χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων). Η κυβέρνηση τους διαβεβαιώνει πως δεν πρόκειται για ΧΥΤΑ αλλά για ΧΥΤΥ (χώρος υγειονομικής ταφής υπολειμμάτων), παρόλο που η κυβερνητική απόφαση του 2007 μιλούσε για ΧΥΤΑ. Μέχρι τότε λειτουργούσε μία ανεξέλεγκτη χωματερή χωρίς καμία περιβαλλοντική μελέτη και χωρίς καμία τήρηση περιβαλλοντικών κανόνων στα Άνω Λιόσια. 

Από τη μία κατανοώ την αντίδραση των κατοίκων (ποιος άλλωστε θα ήθελε να του φέρουν μία χωματερή λίγο πιο έξω από το σπίτι του?) αλλά δυσκολεύομαι να κατανοήσω την επιχειρηματολογία τους: "Δε θέλουμε να φιλοξενεί η χωματερή όλα τα σκουπίδια της Αττικής.". Υποθέτω ούτε τα Α. Λιόσια το ήθελαν και παρόλα αυτά οι κάτοικοί τους βρίσκονταν στη δυσχερή θέση να το κάνουν επί πολλά έτη και δίχως καμία προστασία του υδροφόρου ορίζοντα και της περιοχής. Υποθέτω πως ούτε οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχή του Πειραιά θέλουν να φιλοξενούν τα βοθρολύματα όλης της Αττικής και όταν ο άνεμος είναι "ευνοϊκός" να έχουν την ευχάριστη αίσθηση της ευωδίας της Ψυτάλλειας...

Εργοστάσιο αποτέφρωσης απορριμμάτων 

Για να μην τα πολυλογώ όμως, το θέμα δεν είναι να δημιουργηθεί ένας ακόμα ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ στην Κερατέα, στη Φυλή ή το Γραμματικό. Άλλωστε σε λίγα χρόνια θα έχουν πάλι γεμίσει ασφυκτικά και θα ψάχνουμε για νέες "Κερατέες". Το θέμα είναι πως και πότε επιτέλους θα γίνουμε μία χώρα που θα μπορέσει να διαχειριστεί με σύγχρονο τρόπο τα απορρίμματά της. Στο εξωτερικό μέσω της κομποστοποίησης, της επαναχρησιμοποίησης και της γενικευμένης ανακύκλωσης καταφέρνουν τόσο να αυξάνουν την απασχόληση σε αστικές περιοχές, όσο και να μειώνουν τον τελικό όγκο των απορριμμάτων τους. Αυτά τα απορρίμματα, τα αποτεφρώνουν σε εργοστάσια ακόμη και στο κέντρο της πόλης (βλ Βιέννη) και παράγουν είτε ενέργεια είτε θερμότητα για τους κατοίκους της πόλης. Χαρακτηριστικά στη Δανία το 5% της ετήσιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και το 14% της οικιακής θέρμανσης παράγεται σε τέτοιου είδους εργοστάσια. Με αυτή τη μέθοδο τα υπολείμματα είναι σημαντικά μικρότερου όγκου, πολλές φορές σχεδόν μηδενικού.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο Ευρωπαίος Επίτροπος αρμόδιος για θέματα περιβάλλοντος μας καλεί να θεωρούμε ως έσχατη λύση την ταφή των απορριμμάτων και όχι ως λύση όλων των προβλημάτων μας. Αλλά εμείς -παρά το ότι είχαμε μείνει πολύ πίσω στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων μας- επιλέξαμε να πάμε στο αμέσως επόμενο βήμα (το άνοιγμα ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ) παρότι αυτό έχει ξεπεραστεί από τον προηγούμενο αιώνα ακόμη, σε χώρες του εξωτερικού...