Τετάρτη 6 Απριλίου 2011

Να ταν η ζήλια ψώρα...

Τη δημοσιότητα και το ντόρο της διαφήμισης της Ιταλiκής ΙΚΕΑ φαίνεται πως ζήλεψε η αντίστοιχη Ελληνική εταιρία, αφού στα πλαίσια της καμπάνιας της "τι σημαίνουν τα αρχικά ΙΚΕΑ?" στην οποία πρωταγωνιστεί ο Χ. Φερεντίνος υπάρχει ένα διαφημιστικό σποτ το οποίο εμπεριέχει κάποια ψήγματα αναφοράς στην ομοφυλοφιλία...


Φαίνεται όμως πως η ελληνική παρέμβαση στο σκεπτικό της διαφήμισης την επηρέασε για τα καλά... Δηλαδή από τη μία ελήφθη η απόφαση να παρουσιαστεί ένα gay ζευγάρι και από την άλλη όμως να αφεθεί να πλανάται για το αν και κατά πόσον αυτό είναι όντως αλήθεια ή είναι απλά μία πλάκα. Τραγική εντύπωση προκαλούν μάλιστα τα περίεργα αλληλοσφαλιαρώματα μεταξύ των πρωταγωνιστών του σποτ!

Παρεμπιπτόντως το συγκεκριμένο σποτ παρότι το έχω δει να προβάλλεται στην τηλεόραση εδώ και δύο βδομάδες, κρίθηκε σκόπιμο να ανέβει τόσο στη σελίδα της εταιρίας στο youtube, όσο και σε αυτήν που διαθέτει στο facebook την πρώτη Απριλίου, μάλλον εν είδει φάρσας...

Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

April fool's tried to keep me in the closet...

ή αλλιως Coming out of the closet  (s01e06).

Σειρά αυτή τη φορά για να πάρουν την "κρυάδα" της αποκάλυψης είχαν δύο φίλοι από το στρατό! Είναι τα μόνα άτομα από το στρατό με τα οποία έχω κρατήσει επαφή, επειδή τα συμπαθώ, περάσαμε διάφορα μαζί (άλλοτε όμορφα και άλλοτε άσχημα) και συν τοις άλλοις επειδή καταφέραμε να ανοιχτούμε ο ένας στον άλλον με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παρότι κλειστοί χαρακτήρες και οι τρεις (καλά για μένα δεν παίρνω και όρκο!).

Την περασμένη Παρασκευή είχα κατέβει λοιπόν στην Αθήνα για να συναντήσω τον Χρήστο και τον Τάσο. Ο Χρήστος λίγο πιο μεγάλος από μένα, μοναχικός τύπος και πολύ κλειστός χαρακτήρας (για να πω την αλήθεια λόγω αυτής της μοναχικότητας και του κλειστού χαρακτήρα είχε περάσει από το μυαλό μου πως ίσως να ήταν και αυτός gay). Από την πρώτη στιγμή που τον είδα στο στρατόπεδο ήθελα να τον κάνω φίλο, επειδή φαινόταν ΠΟΛΥ καλό παιδί. Ο Τάσος είχε την ίδια ηλικία με μένα, παιδί της επαρχίας και αν ήμασταν στο μαζί στο σχολείο θα ήταν είτε ο υπέρτατος ανταγωνιστής μου (μιας και δε επέτρεπα εύκολα σε άλλα αγόρια να θεωρούνται εξυπνότερα μου, τρομάρα μου) είτε κολλητάρι που θα ανταλλάζαμε από το νήπιο απόψεις για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία... Με αυτόν από την πρώτη σκοπιά που κάναμε, θεώρησα πως θα μπορούσα να συναναστραφώ μαζί του δίχως να με θεωρεί εξωγήινο λόγω των θεμάτων συζήτησης που έπιανα, αφού για όλα αυτά ήταν ενημερωμένος και αυτός (ίσως και παραπάνω από μένα!)!

Εκεί λοιπόν που είχαμε εν πολλοίς πει τα νέα μας έκανα εγώ την κρίσιμη ερώτηση: "Καλά ρε γαϊδούρια, γιατί εσείς δε συναντιέστε και μόνοι σας μιας και μένετε και οι δυο Αθήνα (και δεν έχετε και πολλές παρέες, άφησα να εννοηθεί!) αλλά περιμένετε να έρθω εγώ Αθήνα για να συναντηθούμε και οι τρεις μαζί?" Τότε ο Χρήστος αποκρίνεται : "Καλό και χρυσό παιδί ο Τάσος, δε λέω, αλλά εάν βγούμε οι δυο μας χωρίς εσένα μπορεί και να μην ανταλλάξουμε κουβέντα. Εδώ στην τουαλέτα πηγαίνεις για δυο λεπτά και είναι άβολα που καθόμαστε μόνοι μας.". Ο Τάσος τότε με κοιτάει και λέει με το χιούμορ που τον διακρίνει: "Ξέρεις γιατί δε θα ανταλλάζουμε κουβέντες, ε? Γιατί με το που θα συναντιόμαστε θα φιλιόμαστε συνεχώς και δε θα προλαβαίνουμε να βγάζουμε ούτε τις γλώσσες μας ο ένας από το στόμα του άλλου."

Τότε εγώ κοιτάω λίγο κάτω σκεπτόμενος μήπως θα ήταν η κατάλληλη ώρα για να κάνω την αποκάλυψη και με ρωτάει ο Τάσος: "Γιατί κοιτάς κάτω βρε? Μήπως έχεις κανένα πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία?" και του απαντάω εγώ: "Φυσικά και δεν έχω αφού είμαι και εγώ." και αυτοί άρχισαν να χαμογελούν πονηρά αλλά δεν έβγαζαν λαλιά. Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα η κατάσταση η ίδια. Τότε αποφασίζω να τους ρωτήσω: "Καταλάβατε τί έγινε? Μόλις σας αποκάλυψα ότι είμαι gay!". "Πες μας κάτι που δεν ξέρουμε..." είπε ο Τάσος που στη συνέχεια (επί περίπου είκοσι λεπτά) έκανε ερωτήσεις σχετικές με το θέμα και φαινόταν να το έχει αποδεχτεί περίφημα. Το αποκορύφωμα αυτών ήταν και η δήλωσή του προς εμένα: "Και ρε μαλάκα πως τολμάς να κατηγορείς εμένα ότι είμαι φαλλοκράτης τη στιγμή που εσύ τις γυναίκες ούτε για έναν π@^$@ δεν τις έχεις?!"

Κάπου εκεί γυρίζω και κοιτάω το Χρήστο. Αυτός δεν είχε μιλήσει για πολύ ώρα και φαινόταν πολύ σαστισμένος. Είχε ένα παγωμένο χαμόγελό καρφωμένο στο πρόσωπό του και είχε γουρλώσει τα μάτια του (κάτι σα να ήταν κέρινο ομοίωμα στο madame tussauds. Έτσι τον ρωτάω: "Εσύ ρε Χρήστο δεν έχεις να πεις τίποτα, δεν έχεις να ρωτήσει κάτι?" Αυτός απαντάει: "Ε, μου ήρθε λίγο απότομο είναι η αλήθεια.  Εσύ ρε Τάσο τόσο γρήγορα το αποδέχτηκες, δε σου φάνηκε καθόλου περίεργο?!" ρώτησε τον άλλο φίλο. Και ο Τάσος απαντάει: "Σιγά που θα τον πιστέψω το μαλάκα, αφού είναι πρωταπριλιά!" 

Για την υπόλοιπη μία ώρα σχεδόν που ήμασταν μαζί προσπαθούσα να τους πείσω πως δεν έκανα πλάκα. Στο τέλος τα κατάφερα. Ή τουλάχιστον με αυτή την εντύπωση είχα μείνει. Το βραδάκι με παίρνει τηλέφωνο η κοπέλα του Τάσου για να μου πει πως είχε στεναχωρηθεί που δεν με είχε δει, θέλοντας να κανονίσουμε για καφέ. Εγώ νομίζοντας ότι της τα είχε προλάβει ο... άλλος, ζητάω τον Τάσο. Αυτός με διαβεβαιώνει πως δεν έχει πει τίποτα επειδή δε με είχε πολυπιστέψει. Για να μη σας τα πολυλογώ την Κυριακή πήγαμε για καφέ/double date.


Πριν λίγο που μίλησα μαζί του, μου είπε πως αν δεν είχε γνωρίσει το boyfriend, ακόμη δε θα είχε πειστεί για το ότι έλεγα αλήθεια...

Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Το τραγούδι της εβδομάδας.

Πέρασαν πολλά τραγούδια από το μυαλό μου για αυτή τη βδομάδα, μιας και επιστράτευσα τη μνήμη μου καθώς και τη μνήμη της κολλητής μου που είναι κάτι σαν music mentor για μένα! Και μπορεί να είχα πάρει μία -σχεδόν- την απόφαση πριν από δυο τρεις μέρες για το ποιο τραγούδι θα αναρτούσα σήμερα, αλλά μόλις είδα ένα φίλο στο facebook να αναρτά το παρακάτω τραγούδι, ήξερα πως δεν υήρχε δρόμος επιστροφής. Άκουγα και ξανάκουγα το τραγούδι και χανόμουν στο μαγικό ρυθμό και τη φωνή του αηδού...

Απολαύστε το! Μπρέθλες by Λεπά!!!


Γιατί μπορεί να είναι πρωταπριλιά, αλλά δυστυχώς αυτό το τραγούδι δεν είναι πλάκα...